ks. Andrzej Szostek MIC (1945-2026)
Krew oczyszczająca marnotrawnych synów
Artykuł pochodzi z miesięcznika "Msza Święta" nr 04, październik - listopad - grudzień 2026
wydrukuj ten artykułAutor Encykliki [Dives in Misericordia, Jan Paweł II] zaraz po rozważeniu przypowieści o synu marnotrawnym przechodzi do miłosierdzia objawionego w krzyżu i zmartwychwstaniu; tak jak gdyby ten skądinąd doskonały obraz miłosierdzia Ojca z Łukaszowej Ewangelii domagał się dopełnienia, wydobycia tego, co w samej przypowieści pozostaje zakryte. Zakryte w niej wydaje się mianowicie to, że Ojciec w niebie nie poprzestał na czekaniu pełnym tęsknoty, cierpienia i upartej nadziei, ale wysłał swego Syna, by Ten odnalazł swych marnotrawnych braci i siostry oraz przyprowadził ich – drogą wiodącą przez mękę i śmierć – do Ojca. Tego Chrystus jakby nie mógł zmieścić w tamtej przypowieści, ponieważ zatraciłaby ona właściwy sobie realizm; wszak żaden ziemski ojciec tak daleko nigdy by się nie posunął.
A Ojciec w niebie to właśnie uczynił.
Jak głęboka jest nasza nieprawość, skoro taką cenę trzeba było za nią zapłacić? Jak wielka miłość Ojca, skoro zdecydował się ją do końca uiścić? Co jeszcze mógł uczynić Jezus Chrystus, aby dobitniej nam objawić miłość Ojca i swoją wobec nas? „Ten, który «przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając», sam oto zdaje się najbardziej zasługiwać na miłosierdzie i wzywać do miłosierdzia wówczas, gdy jest pojmany, wyszydzony, skazany, ubiczowany, ukoronowany cierniem, gdy zostaje przybity do krzyża i na nim w straszliwych męczarniach oddaje ducha. (...)
